Maandelijks archief: november 2016

Coppers

Coppers is een Vlaamse politieserie met 13 afleveringen en speelt af in Antwerpen. Iedere casus wordt in 45 minuten speelduur opgelost, maar er is een raamvertelling over een privaat probleem van de hoofdrolspeelster Liese Meerhout.

Eerste aflevering: Ato

Het team:

Liese Meerhout is een politiecommissaris en werkt bij de Antwerpse politie. Haar medewerkers zijn hoofdinspecteur Michel Masson en Sofie Jacobs alsook inspecteur Laurent Vandenbergh. Haar baas is hoofdcommissaris Frank Torfs. De nieuwe forensische arts heet Fabian Steppe. Hij heeft een blik op Liese geworpen…

De eerste vijf minuten beginnen met een ongeval, waarin korpschef (van de politiezone Antwerpen) Manaerts verwikkeld is.

Na de intro begint de eigenlijke krimi. De journalist, Arnold Caestecker, is door een plastic zak gestikt. Naast het lijk lag een popje als “handschrift” van de dader. Caesteckers laatste opdracht was een reportage over de vleesindustrie. Is er een samenhang met de moord? Het team achterhaalt dat Caestecker vroeger wegens smokkel aangehouden geweest is, maar wegens gebrek aan bewijzen vrijgelaten werd.

Later wordt een tweede man (Tom Franssen) op dezelfde wijze vermoord. Is de dader een seriemoordenaar, of wil hij iets wreken? Tom Franssen was een medewerker bij een expediteur naast de petroleumkaai in Antwerpen.

Opeens wordt het dochtertje van de expediteur ontvoerd…

De dader is…

Nee, dat vertel ik niet. We willen toch het filmpje bekijken, of niet soms …

Dialoog met een navigatieapparatuur

 Ik heb een nieuwe auto met een evenzo gloednieuwe navigatieapparatuur. De verkoper had me vertelt, dat dit navigatieapparatuur interactief werkt. “Interactief? Kan dat ding spreken?” vroegte ik de verkoper. “Ja, dat klopt.” antwoordde hij met een grijns in het gezicht.

Gisteren heb ik dit nieuwe apparatuur uitgeprobeerd. Ik was op weg naar mijn tante, omdat ze verjaardag had. Ze is negentig geworden. Naar haar verjaardag komt gewoonlijk ook de hele familie. Een grond om niet te snel naar het feest te rijden en een grond om deze nieuwe apparatuur op zijn intelligentie te testen.

Goedendag.” zei de navigatieapparatuur met een aangenaame vrouwenstem als ik de startknop van het auto drukte. “Hoe gaat het met jou vandaag?” vroegte ze. (Ik zeg ze, omdat ik dacht dat het beter klinkt dan het apparatuur…)

Ik voel me niet zo lekker want ik vandaag bezoek de familie.” zei ik. “Ah, je wilt naar de Tante Klementine?” antwoordde ze. “. <Godverdomme! Vanwaar kende ze mijn Tante Klementine?> dacht ik. “Ee, ja dat klopt. Weet je ook de weg naar haar?” stotterde ik. “VAN-ZELF-SPRE-KEND,” triomfeerde ze, “IK WEET ALLES! Je kunt me overigens Chantal noemen.”

…(???)…navigatie-003

Wat doe ik hier? dacht ik, ik zit in een auto en converseer met een apparatuur namens Chantal??? “Ja zeker Chantal,” zei ik, “daar gaan we!”

Het spijt me, maar sturen moet jij zelfs doen. Ik mag dat niet doen want het in Duitsland nog verboden is.” zei Chantal. Ik wijs je maar de weg. Dus, eerst moet uit de garage en naar 15 m naar rechts. Naar 70 m moet je naar links afrijden tot aan een kruispunt, en …

Stop!” zei ik, “wil je mij elke centimeter van de route verklaren? Met een beledigd stem zei Chantal, “ik kan ja ook een beetje zingen als je dat welt.” “ Neee, liever niet. “antwoordde ik, “Dan wil ik jou liever uitschakelen.” Ik zocht vergeefs naar een uitzetknop. “DAT KLOPT NIET,” triomfeerde Chantal opnieuw, “uitschakelen is nooit programmeert in deze auto. Ik ben strikt genomen een onuitschakelbare accessoires.” “Hemeltje lief!” zucht ik, “wat grappig!!! Welnu! Dan vraag ik om dat je maar grof de richting zegt.” “NEE,” zei Chantal brutaal, “je wilt ook niet dwars door het veld rijden, of niet?”

Voor vandaag is het welletjes! Ik heb genoeg van deze navigatieapparatuur, genoeg van een onbeschofte conversatie met een machine, en allemaal genoeg van Chantal.

Ik stuurde het auto onder haar protest terug in de garage en schakelde deze helse machine uit. Ik heb Tante Klementine gebeld en haar verklaard, dat ik niet komen kan want ik een probleem met Chantal heb. “Oooch wat jammers,” zei Tante Klementine, “welt je me Chantal niet even voorstellen?” Als ik haar antwoordde dat ik Chantal ’s morgens terug naar de verkoper brengen zal, hing ze choqueert op…

PS Vroeg in de morgen reed ik terug naar de verkoper. Chantal kunt ik niet horen, omdat ik een gehoorbescherming droeg…