Nachtmerrie in Bergen (unkorrigierte Fassung)

Ik ben een zakkenroller met hartstocht. Niet crimineel in gewoon manier, nee, ik ben meer een sportman. Het is altijd een echt goed gevoel wanneer het adrenaline door het lichaam stroomt.

Twee maanden geleden heb ik deelgenomen aan de cursus “Let op zakkenrollers!” bij de politie in Bergen. Sinds mijn eerste les had ik gefascineerd van de zakkenrollers trucjes aan vreemde mensen zijn eigendom te komen. Naar de tweede les proefde ik de zakkenrollerij zelfs. Ja zeker, dat was niet het doel van deze cursus, maar te weten hoe een brein van een zakkenroller werkt, was een omgetoverde gedachte.

Voor de eerste keer stal ik 1000 Noorse kroon, een paspoort en private dingen. De hele buit gaf ik aan de slachtoffers terug. Anonymi natuurlijk. Ik ben toch maar een sportman.

In de afgelopen week had ik erg pech. Op de Torgallmenningen1 greep ik een onvoorzichtige man in zijn jas. Ik was voor een ogenblik geïrriteerd omdat we leken als twee druppels water op elkaar. Spijkerbroek, een zwaarte leren jas, blonde krullen haar en even groot als ik. De portemonnee wandelde onzichtbaar van zijn jas naar mijn jas… Toen ik had de “ruil” vertrekt viel me op, dat de portemonnee kleverig en plakken was. Met veel afstand naar de man keek ik op mijn rechte hand. Daar was bloed…

Meer dan onzeker keek ik terug naar de man stond, maar hij was al verdwijnt. Het bloed plakte aan mijn hand. Op dit moment toen ik de handen aan het Sjøfartsmonument2 wou afwassen, voelde ik een hand op mijn schouder. “Je bent gearresteerd!” Ik draaide me naar de politieagent in civiel en keek verbaasd. Een tweede agent wees zijn legitimatiebewijs. De eerste agent hield me vast. Potverdomme! Dat was de dag dat het moest gebeuren, dacht ik.

Roof en doodslag, maar ik denk dat het was moord.”

Wat zegt je?” brulde ik, “Ik …”

Kop dicht!” brulde de politieagent terug, “Dat is geen ketchup aan jouw hand. Dat is het bloed van de juwelier in het Bergen Storsenter3” zei hij en wees op mijn bebloed hand. “Er is een getuige en zijn beschrijving van de dader past bij elkaar op jou. Zwaarte leren jas, spijkerbroek, blonde krullen haar en ongeveer 1,80 m groot. Ik denk na de videoanalyse kunnen we dat ook bewijzen.”

De tweede politieagent lag de handboeien om mijn handen, terwijl de eerste politieagent mijn leren jas doorzocht. Hij vond de portemonnee. “Aha, wil je verder ontkennen? We denken toch dat we de dader hebben, of niet?”

Potverdorie wat ben ik toch een idioot, dacht ik, nu zit ik in de puree. De gedachten draaiden zich alsof een windmol in mijn hoofd. “Jaaa ik, ik heb de portemonnee gevonden en …”

En je zou hebben gewild de portemonnee naar de dichtstbijzijnde politiebureau te brengen? Wat leuk … Als je wil me verneuken, alsjeblief, probeer maar!” De politieagent was erg furieus. Wat een pijnlijk situatie.

Twee uren later zat ik in de verhoorkamer 2 van de politiebureau Bergen Centrum. Een grijze kaal kamer met maar een tafel, vier stoelen, een videocamera en een microfoon. Er was geen spiegel aan de wand als die in de Tv-krimi’s bekend zijn. Inmiddels kon ik mijn handen wassen nadat ze mijn vingerafdrukken hebben genomen. Ze hadden ook mooie foto’s van mij gemaakt. Ze verhoorden mij een uur lang en ik herhaalde mijn getuigenis keer op keer. Ik was dorstig en zat alleen in de kamer. Toen ik in het microfoon om een druppel water wou vragen, kwamen de twee politieagenten terug. Vriendelijk vraagde de eerste politieagent “Waar heb je de portemonnee gevonden?” “Op de hoek van de Rådhusgata og Torgallmenningen” loog ik. Het was maar een half leugen omdat ik de portemonnee niet heb gevonden. Ik had ze gestolen. Maar dat was een andere verhaal…

Okay – de getuige zei dat hij een andere kerel had gezien. Bovendien stemmen de vingerafdrukken niet met jouw overeen. Je heb geluk. Ik denk nog steeds dat je iets met de zaak te doen heft. Maar je kunt gaan.”

Toen ik naar buiten wou gaan ontmoette ik op de gang Olsen, de docent van de cursus “Let op zakkenrollers!”. “Hoi Folke, wat doet je hier?” vraagde hij vriendelijk. “Heb je hunkering naar de cursus?” Hij lachte hartelijk. Ik vertelde hem de hele verhaal met uitzondering van mijn diefstal.

En je heeft de portemonnee echt gevonden?” vraagde Olsen met een doordringende blik.

Jjjjaa, zeker dat…” stotterde ik. Goh, wat stom. Ik had twee door de wol geverfde politieagenten weerstaan en een oude, gepensioneerde politieman zou mijn “hobby” ontdekken? Maar ik kon de waarheid toch nooit zeggen.

Het is mogelijk dat ik de dader misschien heb gezien…” zei ik stiekem en voorzichtig.

Wat? Bent je gek? Dat moet je straks Hansen en Ingebrigtsen vertellen!” riep Olsen en schudde zijn hoofd.

Potverdomme, daar komt narigheid van, dacht ik …

Hansen was rood van woede toen hij hoorde dat ik “eventueel” zou de dader “misschien” heb gezien… Hij zat een heel grote mond op zodat iedere zijn keelamandelen kon zien bengelen. “JE WORDT IN HET GEVANGENIS TERECHTKOMEN!!!!” schreeuwde hij wild en liep uit de verhoorkamer 2. Hansen sloeg de deur hard dicht en verdween.

Zo, nu spelen wij good cop – bad cop met elkaar en Hansen was de goede.” zei Ingebrigtsen en lacht als een duivel…

Wat wil je doen?” vroeg ik, “Wil je me folteren? Waterboarding, wat? IK KAN JE DAT NIET ZEGGEN, WIE DE DADER IS. IK KEN HEM NIET. Ik heb hem misschien gezien, misschien ook niet. Ik heb een man eventuele gezien, die op de Fisketorvet4 verdween. Het was misschien zijn portemonnee, misschien ook niet. Ik wou de portemonnee teruggeven en naar de dichtstbijzijnde politiebureau gaan, maar jullie hebben me voordien gearresteerd. Ik schrijf het graag honderd keer op een blad papier of ik beitel het in een harde steen. IK HEB GEEN ZIN MEER OP DEZE APEKOOL. Ik heb genoeg gezegd. Laars het op jouw lappen. Ik wil naar huis. Basta.”

De braaf “bad cop” Ingebrigtsen zat met open muil verbaasd aan de tafel en zegde geen woord meer.

Naar een tijdje kwam de juiste “bad cop” Hansen door de deur. “ROT OP! We mogen jou niet halen vast, zegt de openbare aanklager. Ik wil je nooit meer zien.”

Het regent in de straten van Bergen zoals het altijd daar regent. Zo nat als een kat ging ik thuis naar Nøstet5. Voor de deur stonden twee kerels in de duisternis. Och nee, dacht ik, niet opnieuw alsjeblieft. Maar deze kerels waren geen politieagenten. Een van de twee venten had blonde krullen en droeg een zwaarte leren jas… Potverdomme, vanwaar weten deze sukkels waar ik woon, dacht ik, alsof ik stond in een scene van een slechte TV-krimi .

Waar is de portemonnee?” vroeg de Jan Lul6 en dreigde met een mes. De andere idioot dreigde met een pistool. “Hemeltje, ik kom net van de regen in de drop…” zuchtte ik, “De portemonnee liegt in het bureau van de federale politie in Bergen.”

Waaaat?” riep hij, “Ik stuur je naar de hel!” Opeens hoorde ik een harde knal en ik had pijn in mijn linke arm en …

ik ontwaakte …

Waar ben ik?” vroeg ik, “Ben ik in de hemel of in de hel?”

Je bent thuis” zei een zachte bekende stem. “Je had een nachtmerrie gehad en je bent uit het bed gevallen.” zei de zoete stem van mijn vrouw.

Goh, wat dom. Een droom? Ja – euh – dan is het wel beter wanneer ik weer ga slapen…”

Ja, dat klopt. Welterusten en droom van iets goeds.”

Ja zeker. Slaapwel …”

Welnu, deze nachtmerrie was uniek!

1Torgallmenningen = een avenue in Bergen

2Sjøfartsmonument = een bron op de Torgallmenningen

3Bergen Storsenter = een groot winkelcentrum in Bergen

4Fisketorvet = Vismarkt in Bergen

5Nøstet = een stadsdeel van Bergen

6Jan Lul = een stom en onbenullig kerel

een beetje oefenen

Goede Navond Medecursisten,

kunnen jullie je herinneren wat we in de afgelopen lessen of curus hebben gedaan? Soms heb ik problemen ermee als het is toe lang geleden. Misschien zijn jullie ook interesseerd in een beetje hulp? Dan kijk eens here: NL

Dit is allen één van vijf paginas. Als jullie ook de anderen willen, laat het me weten. 🙂

Groetjes en een prettige weekend, Daniela

We starten opnieuw …

Hoera!  We starten opnieuw!

Volgende week, op 14.02.2017 om 18:30 uur, treffen we elkaar in de Realschule.  Misschien zijn er dan ook een paar nieuwe gezichten bij … wie weet!  Het klaslokaal vind je meestal op het bord bij de inkomhal.

Ik ben in ieder geval blij weer te kunnen beginnen!!!

Misschien kunnen we dan ook direkt met de voorbereiding voor pinksteren (uitstap naar Antwerpen : 3.06 t.e.m. 5.06.2017) beginnen.  Antwerpen heeft veel te bieden.

Tot binnenkort! Nadine Truyens-Helms

uitspraak – ui – ij – ei

Hinter Elten, wenn die A3 plötzlich A12 heißt und man sich in den Niederlanden befindet, sieht man an den Autobahnabfahrten dieses Schild.

Mit gewohnt deutscher Zunge sagt man U-it. Auch bei buiten, huis und uitjes sprechen wir Deutschen das u und das i meistens hintereinander aus.

Im Niederländischen wird ui eher wie  öi ausgesprochen. Etwas ungewohnt, aber es ist halt nun mal so.

Das niederländische UI entspricht dem deutschen ÖI

Wir fahren also die A12 weiter und biegen bei Arnhem Noord auf die A50 ab in Richtung Zwolle und weiter über die A6 ans IJsselmeer. Schon wieder so eine unaussprechliche Buchstabenkombination. IJ.    Die Niederländer machen daraus ein EI, oder ÄI, vielleicht auch so einen Klang zwischen Ei und Äi, aber auf keinen Fall ein Ii oder Jiii. Wir wollen doch nicht ans Iiiiisselmeer, sondern ans IJsselmeer und een lekker ijs eten.  Ja genau. Das deutsche Eis spricht sich ebenso wie das Niederländische ijs aus. Gute Eselsbrücke.

Das niederländische IJ entspricht ungefähr dem deutschen EI

Und das Niederländische EI? Das spricht man auch so wie das IJ aus. Deutsches EI wie Niederländisches EI? Ja genau. Und warum gibt es das IJ und schreibt nicht direkt EI?

Na, das IJ ist eine historisch bedingte Schreibweise, so wie bei uns das ß oder in Skandinavien das Æ, Ø und Å.  Am Wortanfang wird das I und das J groß  (IJsselmeer), und im Wort klein geschrieben (heerlijk).

Übrigens – zur kompletten Verwirrung wird das ij nicht immer wie ei ausgeprochen. Bei eindelijk wird das ij wie ein kurzes e gesprochen.

Aber wir lassen uns nicht verwirren, sondern lernen eifrig die für uns ungewohnte Niederländische Aussprache. Es ist noch kijn Mijster vom Himmel gefallen…  🙂

OEFENING BAART KUNST!

 

 

uitspraak – oe – eu – u – ou

oehoe

Der OEHOE wird genau so wie der UHU ausgesprochen, niemals ÖHÖ (das klingt nämlich sehr albern…)

Also, das niederländische OE entspricht dem deutschen U

Oelkig, nicht wahr? Oenter allen Oemständen sollte man das niederländische OE nicht mit dem deutschen Ö verwechseln.

Will man den Klang des deutschen Ö,  so schreibt man im Niederländischen die Buchstaben E und U.  De keuken spricht man so in etwa wie de köken aus.

Also, das niederländische EU entspricht dem deutschen Ö

Beinahe uberflussig zoe erwähnen sei, dass das niederländische U wie Ü ausgesprochen wird.

Also, das niederländische U entspricht dem deutschen Ü

Diphthonge, so wie das deutsche AU, gibt es im Niederländischen naturlich ouch. Richtig, ein O und ein U verwenden unsere niederländische Nachbarn in diesem Fall. So wie bei dem Namen Wouter, gesprochen Wauter (Walter).

Also, das niederländische OU entspricht dem deutschen AU

Noen uben wir einmal die Oussprache anhand eines kleinen Textes. Achtet dabei bitte ouf das Fettgedroeckte.

Der Oehoe ist ein nachtaktiver Vogel, der tagsuber lieber mal eine Pouse macht oend sich ab oend zoe ein Sonnenbad geunnt. OE-Bootfahrer sehen eher selten Oehoes, da Oehoes uberwiegend in Wäldern wohnen oend selten uber dem Meer fliegen. Oend selbst wenn sie uber dem Meer fleugen, OE-Boote befinden sich oft oenter Wasser. Schon ous diesem Groend treffen beide selten ouf einander. Es sei denn, dass OE-Bootfahrer Landoerloub bekommen haben oend frische Waldloeft der Meeresbrise vorziehen. Man moess also eufter mal die Perspektive wechseln oend uber den Tellerrand schouen…

Eulbohrplattformen feurdern Eul in der Nordsee. Euffentliche Verkehrsmittel werden mit EUPNV abgekurzt. Floegzeuge fliegen uber den Wolken. Outos und viele andere Verkehrsmittel  brouchen Benzin oend Diesel, welches ous Eul gewonnen wird.

Ouweia – was fur ein Text. Hoffentlich ist niemand verwirrt worden, aber das sollte jetzt reichen. Denkt bitte bei niederländischen Texten immer an OE  EU  U und OU.

Beim nächsten mal geht es um weitere Diphthonge.

OEFENING BAART KUNST 🙂

 

 

 

Coppers

Coppers is een Vlaamse politieserie met 13 afleveringen en speelt af in Antwerpen. Iedere casus wordt in 45 minuten speelduur opgelost, maar er is een raamvertelling over een privaat probleem van de hoofdrolspeelster Liese Meerhout.

Eerste aflevering: Ato

Het team:

Liese Meerhout is een politiecommissaris en werkt bij de Antwerpse politie. Haar medewerkers zijn hoofdinspecteur Michel Masson en Sofie Jacobs alsook inspecteur Laurent Vandenbergh. Haar baas is hoofdcommissaris Frank Torfs. De nieuwe forensische arts heet Fabian Steppe. Hij heeft een blik op Liese geworpen…

De eerste vijf minuten beginnen met een ongeval, waarin korpschef (van de politiezone Antwerpen) Manaerts verwikkeld is.

Na de intro begint de eigenlijke krimi. De journalist, Arnold Caestecker, is door een plastic zak gestikt. Naast het lijk lag een popje als “handschrift” van de dader. Caesteckers laatste opdracht was een reportage over de vleesindustrie. Is er een samenhang met de moord? Het team achterhaalt dat Caestecker vroeger wegens smokkel aangehouden geweest is, maar wegens gebrek aan bewijzen vrijgelaten werd.

Later wordt een tweede man (Tom Franssen) op dezelfde wijze vermoord. Is de dader een seriemoordenaar, of wil hij iets wreken? Tom Franssen was een medewerker bij een expediteur naast de petroleumkaai in Antwerpen.

Opeens wordt het dochtertje van de expediteur ontvoerd…

De dader is…

Nee, dat vertel ik niet. We willen toch het filmpje bekijken, of niet soms …

Dialoog met een navigatieapparatuur

 Ik heb een nieuwe auto met een evenzo gloednieuwe navigatieapparatuur. De verkoper had me vertelt, dat dit navigatieapparatuur interactief werkt. “Interactief? Kan dat ding spreken?” vroegte ik de verkoper. “Ja, dat klopt.” antwoordde hij met een grijns in het gezicht.

Gisteren heb ik dit nieuwe apparatuur uitgeprobeerd. Ik was op weg naar mijn tante, omdat ze verjaardag had. Ze is negentig geworden. Naar haar verjaardag komt gewoonlijk ook de hele familie. Een grond om niet te snel naar het feest te rijden en een grond om deze nieuwe apparatuur op zijn intelligentie te testen.

Goedendag.” zei de navigatieapparatuur met een aangenaame vrouwenstem als ik de startknop van het auto drukte. “Hoe gaat het met jou vandaag?” vroegte ze. (Ik zeg ze, omdat ik dacht dat het beter klinkt dan het apparatuur…)

Ik voel me niet zo lekker want ik vandaag bezoek de familie.” zei ik. “Ah, je wilt naar de Tante Klementine?” antwoordde ze. “. <Godverdomme! Vanwaar kende ze mijn Tante Klementine?> dacht ik. “Ee, ja dat klopt. Weet je ook de weg naar haar?” stotterde ik. “VAN-ZELF-SPRE-KEND,” triomfeerde ze, “IK WEET ALLES! Je kunt me overigens Chantal noemen.”

…(???)…navigatie-003

Wat doe ik hier? dacht ik, ik zit in een auto en converseer met een apparatuur namens Chantal??? “Ja zeker Chantal,” zei ik, “daar gaan we!”

Het spijt me, maar sturen moet jij zelfs doen. Ik mag dat niet doen want het in Duitsland nog verboden is.” zei Chantal. Ik wijs je maar de weg. Dus, eerst moet uit de garage en naar 15 m naar rechts. Naar 70 m moet je naar links afrijden tot aan een kruispunt, en …

Stop!” zei ik, “wil je mij elke centimeter van de route verklaren? Met een beledigd stem zei Chantal, “ik kan ja ook een beetje zingen als je dat welt.” “ Neee, liever niet. “antwoordde ik, “Dan wil ik jou liever uitschakelen.” Ik zocht vergeefs naar een uitzetknop. “DAT KLOPT NIET,” triomfeerde Chantal opnieuw, “uitschakelen is nooit programmeert in deze auto. Ik ben strikt genomen een onuitschakelbare accessoires.” “Hemeltje lief!” zucht ik, “wat grappig!!! Welnu! Dan vraag ik om dat je maar grof de richting zegt.” “NEE,” zei Chantal brutaal, “je wilt ook niet dwars door het veld rijden, of niet?”

Voor vandaag is het welletjes! Ik heb genoeg van deze navigatieapparatuur, genoeg van een onbeschofte conversatie met een machine, en allemaal genoeg van Chantal.

Ik stuurde het auto onder haar protest terug in de garage en schakelde deze helse machine uit. Ik heb Tante Klementine gebeld en haar verklaard, dat ik niet komen kan want ik een probleem met Chantal heb. “Oooch wat jammers,” zei Tante Klementine, “welt je me Chantal niet even voorstellen?” Als ik haar antwoordde dat ik Chantal ’s morgens terug naar de verkoper brengen zal, hing ze choqueert op…

PS Vroeg in de morgen reed ik terug naar de verkoper. Chantal kunt ik niet horen, omdat ik een gehoorbescherming droeg…